Historia szkoły

Pierwsze wzmianki o szkolnictwie na terenie miasta zamieszczają roczniki diecezjalne, które mówią o szkole parafialnej założonej rzekomo w 1447r. przez Spytka z Melsztyna. Natomiast według starej kroniki szkolnej pisanej początkowo po niemiecku i zniszczonej w czasie pierwszej wojny światowej szkołę założono w 1817r., ale nie miała ona własnego budynku, a sale wynajmowano w mieście. Przypuszczalnie dopiero około roku 1879, kiedy przekształcono dwuklasową szkołę na czteroklasową, zakupiono od Żeleńskich, właścicieli ziemskich Słotwiny i Jadownik, budynek parterowy, prawdopodobnie spichlerz zbożowy zbudowany z piaskowca. Dobudowano nad nim piętro z cegły i przeznaczono na szkołę. Mieściła się w nim do roku 1939, a częściowo korzystano z niego aż do lat pięćdziesiątych.

Gdy przekształcono w 1902 roku szkołę koedukacyjną na męską i żeńską, pomyślanopg1 obudowie szkoły dla dziewcząt. Do użytku oddano ją dopiero w 1907r. Był to budynek drewniany, dysponujący sześcioma salami z korytarzem. Został on rozebrany w 1952 roku.

Liczba uczniów ciągle wzrastała, ale nikt nie myślał wtedy o budowie nowej szkoły. Młodzież, nie mogąc pomieścić się w budynku, uczyła się w wynajętych pokojach prywatnych domów.

Dopiero w roku 1936 rozpoczęto prace nad budową nowego obiektu szkolnego. Dużo starań w to dzieło wniósł ówczesny kierownik szkoły p. Kazimierz Kosiński. W 1938 roku, kiedy pokryto budynek dachem, rozpoczęła się nauka, ale tylko w połowie planowanej budowli, bo tyle ukończono. Drugą natomiast połowę dobudowano dopiero po wojnie i oddano do użytku w 1952r. Wówczas jedną część zajmowała żeńska szkoła, drugą męska. Były to dwa gimnazja. W latach 1961 – 1963 budowano salę gimnastyczną.

 Na miejscu powojennego gimnazjum, które według reformy zlikwidowano, utworzono Szkołę Podstawową nr 1 w Brzesku. 1 września 1999 roku, na mocy uchwały Rady Miejskiej w Brzesku z dnia 4 marca 1999 roku, w budynku tej szkoły utworzono Publiczne Gimnazjum Nr 1. Szkoła Podstawowa nr 1 funkcjonowała do naturalnego wygaśnięcia.

W roku szkolnym 1999/2000 do gimnazjum uczęszczała młodzież z części miasta Brzeska i okolicznych miejscowości: Jadownik, Okocimia, Mokrzysk, Sterkowca, Wokowic i Szczepanowa. Utworzono wówczas 12 oddziałów klas pierwszych.

 Od 1 września 2000 r. obwód szkolny uległ zmianie w związku z decyzją o budowie gimnazjum w Jadownikach. Wyłączono więc sołectwa Jadownik, Wokowic, Sterkowca  i Szczepanowa, a obwód poszerzono o część miasta Brzeska, czyli uczniów uczęszczających do Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3.

 Z dniem 1 kwietnia 2001 r. Rada Miejska w Brzesku podjęła decyzję o powołaniu Zespołu Szkół. W skład zespołu weszły: Publiczne Gimnazjum nr 1  i Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1. Zespół rozwiązano z dniem 31 sierpnia 2004 roku. Od 1 września 2004 roku samodzielnie funkcjonuje Publiczne Gimnazjum nr 1 im. Królowej Jadwigi.

5 czerwca 2004 r. Publicznemu Gimnazjum nr 1 w Brzesku nadano imię Królowejimage002 Jadwigi. Jest to nawiązanie do tradycji, gdyż  mieszcząca się kiedyś w murach tego budynku szkoła żeńska miała właśnie Jadwigę za swoją patronkę.

Ponadto życie, działalność, postawa i troska Królowej o edukację są bliskie wyznaczonej wizji i misji szkoły.

 

 

„… wiedziała, że tak siła państwa, jak siła Kościoła mają swoje źródło w starannej edukacji narodu; że droga do dobrobytu państwa, jego suwerenności i uznania w świecie wiedzie przez prężne uniwersytety. Dobrze też wiedziała Jadwiga, iż wiara poszukuje zrozumienia, wiara potrzebuje kultury i kulturę tworzy, żyje w przestrzeni kultury.”

(fr. homilii Jana Pawła II, Kraków 8 czerwca 1997 r.)

Jadwiga Andegaweńska była trzecią z kolei córką węgierskiego króla Ludwika Wielkiego i Elżbiety Bośniaczki. Ojciec jej po bezpotomnej śmierci Kazimierza Wielkiego w 1370 roku wstąpił również na tron polski, gdyż jako wnuk króla Władysława Łokietka, który swoją córkę Elżbietę Łokietkównę wydał za Węgra Karola Roberta, miał największe prawa do sukcesji. Polska w jego zamysłach miała przypaść Marii, starszej siostrze Jadwigi, jednak po jego śmierci w 1382 roku stało się inaczej. Szlachta polska, duchowieństwo i mieszczaństwo związane ze zmarłym królem układami, na mocy których tron polski miał przypaść jego córce, nie chciała zaakceptować przyszłego męża Marii Zygmunta Luksemburskiego. Dlatego też zamiast niej królową Polski została w roku 1384 niespełna dziesięcioletnia Jadwiga. W ten oto sposób z jednej strony wywiązano się z obietnicy złożonej Ludwikowi Wielkiemu, z drugiej zaś zostały ochronione interesy polskich możnowładców.

Jadwiga zapisała się w historii Polski jako pierwsza i jedyna kobieta – król. Mimo że potocznie mówimy o niej „królowa”, formalnie tytuł ten przysługiwał żonie króla i nie niósł ze sobą żadnych praw do sprawowania rządów w państwie. Polska władczyni natomiast była pełnoprawnym królem z pełnią przysługujących jej z tego tytułu obowiązków i przywilejów.

Młoda królowa rządziła z pomocą swoich doradców – małopolskich możnowładców – dwa lata. W tym okresie z jej czynnym udziałem doszło w 1385 roku do zawiązania unii polsko-litewskiej w Krewie, na mocy której Polska i Litwa miały się zjednoczyć poprzez małżeństwo polskiego króla – Jadwigi i litewskiego wielkiego księcia – Jagiełły. Warunkiem zawarcia małżeństwa miał być chrzest Litwina i włączenie jego księstwa do Królestwa Polskiego. Jagiełło, który po chrzcie przyjął imię Władysława, zobowiązał się także dążyć do odzyskania utraconego przez Polskę Pomorza.

W roku 1386 roku doszło do planowanego małżeństwa i od tego czasu oboje małżonkowie zasiadali na połączonych tronach Polski i Litwy, wspólnie podejmując dotyczące kraju decyzje. Jadwiga bowiem, nawet po ślubie brała czynny udział w życiu politycznym: doprowadziła do zgody Jagiełły i jego zbuntowanego brata Witolda, przejęła prowadzenie korespondencji z okupującymi Pomorze Krzyżakami, poprowadziła wyprawę na Ruś Halicką.

Polska królowa utrzymywała także własny, niezależny od męża dwór, otaczając się jako osoba gruntownie wykształcona i niezwykle pobożna uczonymi zarówno świeckim jak i duchownymi. Przyczyniła się także, z pomocą Jagiełły, do restauracji podupadającego Uniwersytetu Jagiellońskiego, oddając na ten cel wszystkie swoje klejnoty i kosztowności. Zasłynęła również jako fundatorka wielu kościołów, ołtarzy oraz kolegium psałterzystów przy Katedrze na królewskim zamku – Wawelu. Sama była posiadaczką spisanego specjalnie dla niej „Psałterza Floriańskiego”, który jest jednym z pierwszych znanych zabytków piśmiennictwa polskiego.

Jadwiga zmarła w roku 1399 podczas porodu. Miała wówczas zaledwie dwadzieścia pięć lat, a mimo to zapisała się w historii Polski jako dobra władczyni. Mimo że dopiero w roku 1986 została beatyfikowana w 1997 ogłoszona przez papieża Jana Pawła II świętą, jej osoba już przez jej współczesnych otaczana była szczególną czcią. Wedle legendy tuż przed zgonem przemówiła do niej figura Chrystusa umieszczona na ufundowanym przez nią ołtarzu bocznym w Katedrze Wawelskiej.